یکی از سلاح های سنتی و امیدبخش جنگی مخصوص لرها، لُرکه است. این مهم خاص مناطق لُرنشین است و در هنگام جنگ برای رزمیدن بهتر و شجاع تر نواخته میشود. آهنگ حماسی است که مردان با دست و دهان خود آن را با آخرین توان می سرایند و به صورت گروهی به سمت دشمن هجوم می آورند.
صدای جنوب
به گزارش خبرنگار صدای جنوب شهرستان لنده، یکی از سلاح های سنتی و امیدبخش جنگی مخصوص لرها، لُرکه است. این مهم خاص مناطق لُرنشین است و در هنگام جنگ برای رزمیدن بهتر و شجاع تر نواخته میشود. آهنگ حماسی است که مردان با دست و دهان خود آن را با آخرین توان می سرایند و به صورت گروهی به سمت دشمن هجوم می آورند.
این آهنگ حماسی در جنگ هشت ساله دفاع مقدس در مناطق جنگی و عملیات هایی که غیورمردان لُرنژاد حضور داشتند بسیار نواخته شد و رهآورد آن پیروزی های چشمگیر دفاع مقدس بود. در حقیقت به اعتقاد فرماندهان عالیرتبه و حتی اسرای جنگی عراقی این نوای بیبدیل حماسی لرزه بر تن هر شنونده ای می اندازد بهطوری که اثر و بار روانی آن بر دشمن سنگین تر از بعضی سلاح های جنگی است. در همین زمینه علی سعیدنژاد فرمانده وقت گروهان احد از گردان امام سجاد(ع) تعریف می کند:
دیماه سال ۱۳۶۶ بود و گردان ما در کردستان مستقر. قرار شد برای تصرف تپه ای گردان ما وارد عمل شود. عملیات بیت المقدس۲ بهمنظور آزادسازی ارتفاعات غرب شهر ماووت آغاز شده بود. هرکدام از فرماندهان در حال آرایش گروهان تحت امر خود بودند. گروهان ما نیز در گوشه ای از مقر گردان حاضریراق و آمادهٔ فرمان بودند. زمستان بود و هوا سرد. زمستان واقعاً داشت زور بازوی زمستانی خود را به رُخ طبیعت می کشید. گاهی شلاق گونه بر جسم برهنه درختان باران می زد و زمانی با مرهمی از برف آنها را تسکین می داد.
به هر صورت سخنانم را در هوای سرد دیماه در حضور دلیرمردان هم استانی ام آغاز کردم و نکات مهم آموزشی، عملیاتی و تاکتیکی را یادآوری کردم و از همه مهمتر به حفظ روحیه و تأثیر نوای سنتی و جنگی لُرکه به جد پرداختم. طوری که زمان صدور دستور حمله و گفتن رمز عملیات، باید اولین گلوله روانی شلیک شده به ست دشمن لُرکه گروهی باشد. نیروهای رزمنده که خود بارها این نوا را در عملیات های مختلف سروده بودند و از تأثیر آن در چنین موقعیت هایی مطمئن بودند، همنوا با هم با صدای بلند بر لرکه خود مهر تأییدی بر گفته هایم گذاشتند. لُرکه ای که شاید طبیعت کردستان آن را به یاد داشته باشد.
بعد از خواندن نماز مغرب و عشاء کل گردان به ستون یک دستور حرکت گرفت، قدمهای محکم فرزندان لر بر کوه ها و صخره های کردستان چنان جوانمردانه برای نبرد برداشته میشد که هر بیننده ای را به تعجب وامیداشت. چندساعتی در حرکت بودیم که خبری مبنی بر اینکه مسیر را بهاشتباه رفتیم به دستمان رسید. در کمترین زمان با هماهنگی نیروهای اطلاعات و عملیات مسیر را برای رسیدن به منطقهٔ موردنظر تغییر دادیم.
سوز سرما همراه با صخرهه ای نامعلوم و پوشیده از برف توانایی نیروها را به حداقل رسانده بود. تقریباً ساعت ۴ بامداد بود که به موقعیت مدنظر رسیدیم. بعد از کمی استراحت و آمادهسازی هدف عملیات که تصرف آلاغلو بود به اطلاع نیروها رسانده شد. عملیات با رمز مقدس یا زهرا (س) آغاز شد اولین گروهانی که از گردان امام سجاد (ع) وارد عمل شد گروهان حنین به فرماندهی سید محمدزمان تفصلی بود که متأسفانه گرفتار میدان مین پراکنده در برف شدند و تعدادی از نیروها مجروح و شهید شدند.
در کمتر از ۱۵ دقیقه گروهان ما (احد) با فریاد لُرکه های حماسی خود وارد عمل شدند و سپس گروهان سوم، صخره ها و برفهای کوهستان کردستان در زیر پای دلیرمردان لر مردانه کوبیده می شدند و کسی یارای مبارزه با آنها را داشت. نیروها به سمت تپه درحرکت بودند. صدای سلاح های دشمن کم کم خاموش شدند و تپه آلاغلو به تصرف نیروهای ما درآمد.
صدای اللهاکبر رزمندگان بر بلندای تپه در آن صبح پیروزی در فضا پیچیده شد. سنگرها پر از اجساد سربازان عراقی بود. نیروها چنان سرگرم نبرد بودند که سوز سرمای زمستانی را فراموش کردند. آنها چنان از روحیهٔ بالایی برخوردار بودند که حتی عده ای از رزمندگان چندین کیلومتر جلوتر رفتند. به هر صورت روز ۲۸ دیماه ۱۳۶۶ روز پیروزی نیروهای استان با فتح تپههای صعبالعبور کردستان در تاریخ جنگ ثبت و ضبط شد تا آیندگان بخوانند و بدانند دلیرمردی های ایلوتبارشان در مقابل دشمنان کشورشان را. در این عملیات فرزندان لنده در کنار دیگر نیروهای رزمنده استان جنگیدند و نامشان را باافتخار در برگهٔ پیروزی جاودانه کردند. سید شرمت اله شفایی، مجتبی کریمی، الماس عزیزی، سهراب غلامی، کیامرز علیزاده، کرامت حقی، قیصر ضربی زاده، فضل اله ماندگار، علیقلی رضایی، ایمان عابدی، علی عابدی و… ازجملهٔ این عزیزان بودند.
برشی از کتاب ابرمردان ایل، نقش شهرستان لنده در دفاع مقدس، نوشته کورش محمدی و عابد اسکندری، بهمن ۱۴۰۰
